MCP in een Nuxt-app: van vraag naar gecontroleerde actie

Een AI-model kan een actie voorstellen. Een applicatie moet bepalen of die actie klopt en is toegestaan. Dat onderscheid is een belangrijk uitgangspunt in mijn werk aan cloudconfig en Nuxt Agentic.

Ik ben Dennis Adriaansen, in de Nuxt-community ook bekend als Dennis Adriaans. In dit artikel kijk ik naar MCP vanuit de ontwikkelaar die een werkende applicatie moet bouwen.

Wat MCP verbindt

Het Model Context Protocol beschrijft hoe een AI-applicatie context en mogelijkheden van een server kan ontdekken en gebruiken. Een host beheert clients die met MCP-servers communiceren.

Een server kan onder meer tools, resources en prompts aanbieden. Een tool voert een functie uit; een resource levert context; een prompt biedt een herbruikbaar uitgangspunt voor een interactie.

Die verbinding vertelt de applicatie welke mogelijkheden er zijn. De concrete regels van je product blijven jouw verantwoordelijkheid.

Een voorbeeld: een project aanpassen

Stel dat iemand vraagt: “Zet dit project op afgerond.” Een mogelijke tool kan een projectstatus wijzigen, maar daarvoor zijn nog steeds een project-ID, een geldige status en een ingelogde gebruiker nodig.

De server controleert of de gebruiker dat project mag aanpassen. Vervolgens valideert de applicatie de nieuwe status en voert ze de wijziging uit. Een gevoelige wijziging kan eerst een zichtbare bevestiging krijgen.

Het model hoeft die controles niet te vervangen. Het helpt om de vraag aan een concrete bewerking te koppelen.

Maak de grens leesbaar

Een kleine tool met een duidelijke invoer is makkelijker te beoordelen dan een algemene functie die overal toegang toe heeft.

Laat de interface tonen wat er gaat gebeuren. Laat de backend controleren of het mag. Leg daarna het resultaat vast, zodat een gebruiker kan zien of de bedoelde wijziging is uitgevoerd.

Zo blijft dezelfde applicatieregel gelden voor een knop in het dashboard, een API-aanroep en een voorgestelde actie van een agent.

Begin met één bruikbare handeling

Kies een afgebakende functie die je al begrijpt. Beschrijf haar invoer, bepaal de toegangsregels en test het resultaat buiten de modelinteractie.

Pas daarna krijgt de AI-interface er een betekenisvolle rol bij. Een protocolverbinding is het begin van de integratie; het productgedrag zit in de applicatie die je eromheen bouwt.

Lees meer over de infrastructuur op de cloudconfig-projectpagina.